دریا مرا میخواند.......................

طلبیدکه او درباره ی شما بشیار مهربان است.سوره ی اسرا آیه ی ۶۶>

یکی از همین روز ها یکح کشتی خواهم ساخت .نه یک کشتی بزرگ ،بلکه یک کشتی کوچک یک نفره.

اصلا شاید یک قایق بسازم و به یاد سهراب قایقم را به آب بیندازم....اما نه برای این که از این شهر غریب

دور شوم که این شهر تا وقتی شهر من است،غریب نیست...

یکی از همین روز ها یک کشتی خواهم ساخت تا دل به دریا بزنم.....از ان دریا هایی که خیلی بزرگ اند

و انگار خدا تا بی نهایت آن ها را آفریده .از آن هایی که آدم را یاد قصه ها می اندازد...

از آن هایی دریا هایی که عرشه دارد و ناخدا..اما من نه از روی عرشه که از گوشه کناری از ساحل قایقم

را به آب می اندازم و شفرم را شروع میکنم.به ناخدا نیازی نیست ، سوار میشوم و میروم .چون احساس

میکنم نیرویی مرا میخواند . نه اینکه کسی صدایم بزند،نه فقط دلم یک جوری شده ، یک جوری که به

آن میگویند هوایی شدن....

دلم میخواهد بروم تا ان سر دریا .شاید یک دوست با زبان و نژاد متفاوت ،از من و بعد بنشینیم و با هم به زبان

مهربانی حرف بزنیم..شاید آن سو ی این سفر اتفاق های خوبی بیفتد...مثلا یک مرداب پیدا کنم ....

یا یک عالمه نی بلند که بشود میانشان یک ظهر افتابی را گذراند.

یکی از همین روز ها سفر خواهم کرد چه فرقی میکند با یک کشتی بزرگ یا یک قایق کوچک؟؟/؟

هم این است که به دریا بزنم و رسم آرامش را از دریا یاد بگیرم...مهم رفتن است و پیدا کردن .رفتن و کشف

کردن .رفتن و درک کردن .مهم این است که بروم و پیدا کنم چیز هایی را که خدا برایم افریده ....بروم و درک

کنم بزرگی بی نهایت را.....

و این بزرگی بی نهایت یک تجربه ی ناب خواهد بود...چرا که بی شک درک بزرگی ها روح را هم بزرگ می کتد

و وقتی روح من بزرگ باشد ،انگار برای خودش یک دریای بی هنایت است. دریایی که قایق های کوچک و کشتی

های بزرگ در اسکله اش ارام میگیرند و شب ها خواب سفر میبینند ....خواب سفر هایی که به آن ها بزرگ

بودن را یاد میدهد...........