حکایت

به در بلخ شکسته شد و هفتاد هزار سوار او همه به هزیمت رفتند و چون او را پیش امیر اسماعیل اوردند

بفرمود تا او را به یوزبانان سپرند و این از عجایب روزگار است . چون نماز دیگر شد فراشی که از آن عمرولیث

بود در لشگر گاه می گشت . چشمش به عمرو لیث افتاد دلش بر وی بسوخت . به نزد او رفت . عمرو او

را گفت : امشب پیش من باش که بس تنها مانده ام .. بعد از آن گفت: تا مردم زنده باشد او را از قوت چاره

نیست . تدبیر چیز خوردنی کن که من گرسنه ام . فراش یک من گوشت به دست آورد و دیگی اهنین پیدا

کرده لختی سرگین خشک برچیده کلوخی دو سه فراهم نهاد تا قلیه ای بکند . چون گوشت در دیگ انداخت

و خود به طلب نمک شد روز به اخر آمده بود . سگی بیامد و سر در دیگ کرد و پاره ای گوشت برداشت .

دهنش بسوخت سبک برآورد . حلقه ی دیگ در گردنش افتاد . از سوزش دیگ به آهنگ خاست و دیگ را

ببرد .عمرو لیث چون ان حال چنان دید رو سوی سپاه و نگهبانان کرده بخندید .،گفت : .<عبرت بگیرید که

من آن مردم که بامداد مطبخ مرا هزار و چهار صد شتر میکشید و شبانگاه سگی برداشته است و میبرد>

و گفت: صبح پادشاه بودم و شب اسیر شدم........

سیاست نامه